EVE

“เสียงดนตรีช่วยให้ใจสงบได้จริงๆ”
    “แม้แต่ตอนกำลังจะตายแบบนี้?”
    “อืม”
    “เคยคิดเล่นๆ ไหมว่าถ้าเราพบกันในฐานะอื่น...ที่อื่น...จะเป็นยังไง?”
    “อย่างเช่น...ในเมืองเล็กๆ สักเมือง  ผมเป็นนักวิจัยตกงาน  ส่วนคุณเป็น...ผู้จัดการธนาคาร  แบบนั้นน่ะเหรอ?”
    “ทำไมฉันต้องเป็นผู้จัดการธนาคารด้วย?”
    “ไม่รู้สิ”
    แสงไฟส่องกระทบแอ่งเลือดและปลอกกระสุน  เสียงเพลงญี่ปุ่นสมัยใหม่ดังคลอแผ่วโหย
    “รู้จักเพลงนี้ไหม?”  ทัตสึมิถาม
    “ไม่”
    “กรรม”
    “...?”
    “ชื่อเพลงน่ะ”  ทัตสึมิอยากขยับแว่นที่เลื่อนลงต่ำจนเกือบหลุดจากสันจมูก  แต่จนใจที่มือทั้งสองข้างไม่ยอมทำตามคำสั่ง  แม้แต่จะยกปืนในมือขึ้นก็ยังทำไม่ได้  “คนเรา...มันก็เป็นไปตามกรรมทั้งนั้นแหละ”
    “ไม่มีการไถ่บาป?”
    “เหลวไหล  ทำอะไรไว้ก็ต้องรับ”
    “The law of action – reaction…”
    “ใครเป็นคนเปิดเพลงกันนะ?”
    “ไม่รู้สิ  คงดังมาจากตึกข้างๆ”
    “จะมีใครรู้ไหมว่า...”
    “มีแน่  ถ้าไฟลามออกไป  แต่กว่าจะถึงตอนนั้นพวกเราก็ไปสวรรค์กันแล้ว”
    “มาเฟียกับยากูซ่าไม่มีส่วนแบ่งที่ดินบนสวรรค์หรอก”
    “จะยากอะไร?  ก็ยิงเทวดาแล้วชิงมาสิ  เหมือนที่ผมกับคุณทำบนโลกนี้ไง”
    “นั่นสินะ”
    “ทัตสึมิซัง”
    “พอใกล้ตายแล้วพูดเพราะนี่”  ทัตสึมิไอ  มองวงเลือดที่ยิ่งนานก็ยิ่งแผ่กว้าง  ไม่รู้ว่าเป็นเลือดของตัวเขา  หรือเลือดของร่างที่ซ้อนอยู่ด้านหลัง  หรือผสมกันทั้งสองคน
    “เราเป็นศัตรูกันมา...สักสิบปีได้แล้วใช่ไหม?”
    “เออ  สมควรจัดงานฉลองครบรอบสิบปี”
    “มัวแต่ไล่งับกันเองจนไม่ทันระวังรอบข้าง  ตลกดีนะ  พวกเรา...”
    “ไม่ตลกเลยสักนิด  สิ่งที่พี่น้องของฉันสร้าง  สิ่งที่พยายามรักษา  จู่ๆ ก็ถูกมือที่สามคาบไปกิน”
    “บอกแล้ว...ยกเขตนี้ให้ผมแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”
    “ชาติหน้าจะลองคิดดูอีกที”
    “ทัตสึมิซัง”
    “...”
    “ทัต...ซัง”
    “มีอะไรก็รีบพูดเข้า”
    “เคยคิดไหมว่า...สักวันจะต้องมานอนตายบนตัวผมแบบนี้?”
    “ตายสร้างสรรค์เกินไป  ฉันคิดไม่ถึงหรอก”
    “หึหึ...ตายคาอก...ของจริงเลยนะ”
    “...”
    “...”
    “ทำไมถึงยอมมาพบฉันตามลำพัง?”
    “...”
    “ถ้าไม่มาซะแต่แรก  นายก็ไม่ต้องดับอนาถแบบนี้แล้ว”
    “ทัตซังก็เหมือนกัน...”
    “ฉันไม่มีทางเขียนจดหมายงี่เง่าแบบนั้นหรอก  น่าจะรู้ว่าของปลอม”
    “ผมก็ด้วย...  ผมไม่นัดพบ...ศัตรู...สองต่อสองแน่”
    “...”
    “...”
    “เออ”
    “ยังไงก็เถอะ  เรา...ต่างก็มาไม่ใช่เหรอ?”
    “มาให้โง่จริงๆ”
    “ทัตซัง  ทำไมถึงมาล่ะ...?”
    “ก็แล้วทำไมล่ะ?”  ทัตสึมิได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ เขาพูดต่อ  “นึกว่าเครียดจนสติแตกไปแล้ว  มาดูหน้าคนสติแตกไม่ได้หรือไง?”
    นั่นไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริงหรอก  แต่เหตุผลที่แท้จริงก็คือไม่มีเหตุผล
    ก็แค่...  ไม่มีเหตุผล  เชื่อใจศัตรูนับเป็นเหตุผลได้ที่ไหนกัน?
    “งั้น...ก็เหตุผลเดียวกัน”
    “เออ”
    ทัตสึมิกลอกตามองไปรอบห้อง  มองเศษกระจกที่เป็นประกายล้อแสงไฟ  มองเลือด  มองพระจันทร์นอกหน้าต่าง
    ล่อเหยื่อมา  กราดยิง  จุดไฟเผาสถานที่
    หัวหน้าแก๊งยากูซ่าวัยสามสิบเศษคิดว่าพวกตาน้ำข้าวช่างฆ่าคนโดยไม่มีศิลปะเอาเสียเลย...
    “นายเสียใจบ้างไหม?  ...ที่ต้องมาตายบนแผ่นดินเกิดของศัตรูแบบนี้น่ะ”
    “จูบลาหน่อยสิ...ที่ปากนะ”
    “ล้อเล่นน่า...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “...”
    “แมคอาแวร์”
    “...”
    “เกล แมคอาแวร์”
    “...”
    “ตายไปแล้วเหรอ?”
    “...”
    ทัตสึมิขยับตัว  หลับตา  ประทับจูบบางๆ บนริมฝีปากอีกฝ่าย
    “อะไรกัน  ปากยังอุ่นอยู่เลย...ทำไมรีบตายนักวะ”
    เขาลืมตาอีกครั้ง  มองเปลวไฟที่ลามใกล้เข้ามา
    “อย่างน้อยก็น่าจะรอถูกเผาเป็นเพื่อนกันก่อน...”
    เสียงเพลงดังวนซ้ำอีกรอบ
    “เอาเถอะ  ไว้เจอกันชาติหน้า  ที่เมืองเล็กๆ  ...จะพยายามเกิดใหม่เป็นผู้จัดการธนาคารให้ก็แล้วกัน”
    .
    .
    .