EVE

สป๊อคต้องตาย
(Spock Must Die!)
เจมส์ บลิช เขียน, ชลธิชา จินดากุล แปล

12.
    การต่อสู้ด้วยความฝัน

ปูมกัปตัน  เวลาอวกาศ  4200.9

กองกำลังคลิงกอนประกอบด้วยยานรบสองลำ  ยานลาดตระเวนสองลำ  ยานพิฆาตสิบลำ  มันหนักเกินกำลังของอวกาศเพียงลำเดียวอย่างเอ็นเตอร์ไพร้ส์  ลูกเรือทุกคนคงเป็นกังวลแน่ๆ  มันไม่คล่องตัวเลยถ้าจะหลบหลีกเข้ามาใกล้ดาวเคราะห์ดวงนี้  แต่มีกรณีแวดล้อมอีกหลายอย่างที่ทำให้ผมต้องอยู่ในวงโคจรนี้ต่อไป  และพยายามหลีกเลี่ยงพวกนั้นให้ได้  อย่างไรก็ตามเราคงต้องทำตามคำสั่งของกัปตันเคิร์กที่ให้ทิ้งพวกเขาแล้วหลบหนี  ถ้าเราถูกระดมยิงอย่างไม่ต้องสงสัย  ขณะนี้เรากำลังบ่ายหน้าไปยังสถานีอวกาศยี่สิบแปดด้วยความเร็ววาร์ปแปคเตอร์สี่  โดยมียานคลิงกอนติดตามมาข้างหลัง  ยานรบคลิงกอนสามารถกวดจับเราได้ง่ายดายมาก  แต่พวกเขาไม่ทำ  ผมจึงเชื่อว่าเรากำลังเข้าสู่กับดัก  ถ้าเป็นอย่างนั้น  อย่างน้อยเราก็สามารถตรึงกองกำลังคลิงกอนไว้และใช้เป็นหลักฐานได้  มันเป็นสิ่งดีสำหรับสหพันธ์  แต่ไม่ดีเลยสำหรับเรา


    ภาพลวงตาแบบปิกัสโซยังติดตาอยู่  เคิร์กไม่ขยับเขยื้อนเพราะอาจทำให้มันแตกละเอียดได้  เขานึกทบทวนเรื่องราว  เริ่มด้วยแหวนประจำตำแหน่งซึ่งแสดงให้รู้อะไรหลายอย่าง  สป๊อคในภาวะความสามารถปกติไม่เคยยอมแพ้ต่อเรื่องทำนองนี้  และเคิร์กก็เชื่อว่าร่างจำลองของสป๊อคก็คงมีลักษณะเช่นเดียวกัน  ดังนั้นความพยายามอย่างไม่ลดละแสดงว่าเกราะความคิดไม่อาจทำลายความคิดของเขาได้  อย่างน้อยก็ไม่มากเท่าที่มันทำลายความคิดของเคิร์กได้
    แล้วการหยุดเวลาในภาพลวงตาประหลาดนี้  กระทบกระเทือนเขาด้วยหรือเปล่า  ถ้าเป็นอย่างนั้น  เคิร์กก็มีโอกาสเคลื่อนตัวเร็วเข้าไปจัดการให้เขาสลบก่อนที่ภาพลวงตาจะสูญสิ้นไป  แต่เคิร์กยังหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมสป๊อคหนึ่งจึงมาที่นี่เป็นแห่งแรก  เขาตั้งใจพาเคิร์กให้หลงทาง  หรือเขารู้จักทางไปหาชาวออร์กาเนียนจริง  หรือเขามาทำสิ่งที่ชาวคลิงกอนยังทำไม่สำเร็จ  ทำไมไม่ลองเล่นเกมกับเขาสักครู่  แล้วพยายามค้นหาว่ามันเป็นอะไร  และเขารู้ได้อย่างไร
    เคิร์กตัดสินใจว่ามันมีค่าควรแก่การเสี่ยง  แต่เขาต้องรีบทำอย่างรวดเร็วเพราะสภาพจิตของเขาเสื่อมลงทุกที  เขาพยายามคิดว่าสป๊อคไม่เคยเป็นบุคคลที่มีความสามารถสูงของเขามาก่อน
    เคิร์กพยายามเดินต่อไปอีก  บริเวณนั้นสั่นโยกเยกไปมา  ราวกับใครกำลังเขย่าภาพสีน้ำมันและฉีกกลางโดยไม่มีเสียง  เขากลับไปอยู่ในดงหินนั่นอีกครั้งหนึ่ง....
    ....แล้วเคิร์กก็ได้เผชิญหน้ากับสป๊อคสองคนพร้อมกัน
    ชายทั้งคู่  ทั้งร่างจริงและร่างจำลองทำท่าเหมือนไม่มีเคิร์กอยู่ที่นั่น  พวกเขายืนอยู่ห่างกันราวกับนักดวลปืนสมัยโบราณ  แต่ไม่มีใครทำท่าจะชักปืนแม้ว่าจะมีปืน  เขาต่างจ้องมองกันด้วยสายตาไม่เป็นมิตร  สีหน้าของสป๊อคหนึ่งแฝงความรังเกียจไว้ด้วยหรือ  เคิร์กไม่แน่ใจนัก  ใบหน้าของทั้งสองเหมือนกันมาก  แต่....
    “ดีแล้วที่เราได้พบกันอีกครั้ง”  สป๊อคสองพูด  “การมีชีวิตอยู่ของคุณและอุบายของคุณเป็นความผิดต่อกฎแห่งธรรมชาติและสร้างความไม่พอใจให้กับผม  ถึงเวลาแล้วที่มันจะสิ้นสุดกันเสียที”
    “ชีวิตของผม”  สป๊อคหนึ่งพูด  “เป็นร่างที่แก้ไขขึ้นใหม่โดยไม่เจตนาจากฉบับร่างที่ไม่ค่อยสมประกอบในตอนแรก  เราควรจะแยกแยะเอาความจริงเรื่องนี้กันที่นี่  ถึงจะไม่ใช่งานที่สมบูรณ์พร้อม  แต่ก็มั่นใจได้เลยว่าเวลาแห่งการตัดสินสภาวการณ์ทั้งหมดนี้จะไม่รุนแรงนัก  บางทีตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณคงเข้าใจมันแล้ว”
    “ผู้รอบรู้จริง”  สป๊อคสองพูด  “ยกข้ออ้างทั้งเก่าทั้งใหม่แต่คำเปรียบเทียบที่คุณพูดมายังไม่ชัดเจนพอ  คุณเชื่อของคุณคนเดียวเท่านั้น”
    “ถ้างั้นพูดกันตรงๆ ก็ได้  ผมให้เหตุผลเกี่ยวกับลักษณะเกราะกำลังรอบดาวออร์กาเนียต่อคุณ  ผมได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากพวกคลิงกอนตั้งแต่ผมออกมาจากเอ็นเตอร์ไพร้ส์  และตอนนี้ผมควบคุมสภาพแวดล้อมที่นี่ไว้ได้หมดแล้ว  คุณจะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย  นอกจากการทำลายตัวเองด้วยการทำตนเป็นปกปักษ์ต่อผมภายใต้สภาวะแบบนี้  พูดสั้นๆ ถ้าคุณตีราคาชีวิตมีมลทินของคุณไว้สูง  รวมทั้งปกป้องตัวคุณและการกระทำของคุณไว้  ประวัติศาสตร์จะลืมคุณในไม่ช้า”
    ขณะที่ทั้งสองต่อสู้กัน  ท้องฟ้ามืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว  เคิร์กไม่อาจเข้าใจข้อถกเถียงของพวกเขาได้กระจ่าง  แต่มันแฝงน้ำเสียงขู่เข็ญไว้อย่างชัดเจน
    “ประวัติศาสตร์ไม่อาจบอกรายละเอียดได้หรอก”  สป๊อคสองพูด  “นอกจากนั้นถ้าคุณควบคุมทุกอย่างได้เรียบร้อยเสมือนที่คุณแกล้งบอก  ตอนนี้คุณคงไม่ต้องเสียเวลาโต้เถียงกับผม  ว่ากันที่จริงแล้วคุณน่าจะกำจัดผมเสียด้วยซ้ำไป”
    “ดีแล้ว”  สป๊อคหนึ่งพูดอย่างเย็นชา  ขณะนั้นทุกสิ่งหายวับไป  ท้องฟ้ามืดสนิทแล้วสว่างปลาบด้วยสายฟ้าสีเขียวแกมน้ำเงิน  ซึ่งฟาดลงมาตรงที่สป๊อคสองยืนอยู่อย่างน่ากลัว  เปลวเพลิงลุกโชติช่วงขณะเผาคนทั้งเป็น  ความตกใจและแรงกระแทกทำให้เคิร์กกลิ้งครูดไปกับเศษอิฐเศษหินกว่าสิบสองฟุต
    เขาตะเกียกตะกายคุกเข่าอย่างใจหายใจคว่ำ  พร้อมทั้งกระชับปืนเฟเซอร์ไว้แน่น  แต่ก็ต้องรู้สึกประหลาดใจที่ยังเห็นสป๊อคสองยืนอยู่ที่นั่น  เหมือนรูปปั้นทองเหลืองร้อนระอุค่อยเย็นลงช้าๆ  เคิร์กนึกว่าคงไม่ได้เห็นอะไรนอกจากศพเหี่ยวย่นไหม้เกรียมเท่านั้น
    แล้วรูปปั้นนั่นก็พูดขึ้นอย่างเยาะเย้ย
    “ไม่มีก้อนหินในสวรรค์  แล้วอะไรทำให้สายฟ้ารุนแรงขนาดนี้  คุณคงคิดจะเห็นผมล้มลง  แต่สำหรับคุณ....”
    ร่างจำลองซึ่งมองเห็นได้ด้วยแสงไฟจางๆ จากร่างต้นแบบจมลงในปลักเหม็นคลุ้งทันที  คลื่นโคลนเหนียวเป็นยางม้วนตัวขึ้นมิดศีรษะของเขาในขณะที่ฝนกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้าอันมืดสนิทราวธารน้ำตกรุนแรงเกินกว่าจะเกิดจากเมฆฝนตามธรรมชาติ เคิร์กแลเห็นโคลนตามตัวสป๊อคหนึ่งถูกชะล้างออกอย่างรวดเร็วด้วยสายน้ำที่เอ่อท้นขึ้นมา  เสียงแฉ่ดังมาจากร่างคุแดงของสป๊อคสองซึ่งถูกน้ำท่วม  ครู่ต่อมา  กระแสน้ำเชี่ยวกรากพัดพาเขาห่างไปอีกสิบสองฟุตก่อนจะคว้าหินก้อนใหญ่เกาะไว้แน่น
    ท้องฟ้าสว่างขึ้น  แต่ฝนยังตกอยู่  กระแสน้ำซึ่งลึกและเอ่อท้นมากขึ้นๆ  เต็มไปด้วยเศษไม้กระดาน  เศษกระดาษ  ชิ้นส่วนเฟอร์นิเจอร์  ขวดกระป๋อง  และซากศพสัตว์มากมายที่จมน้ำตาย  จนกระทั่งเคิร์กไม่สามารถทนดูได้หมด
    เขามองหาสป๊อคสองและเห็นเขายังจมอยู่ใต้กระแสน้ำ  เขาพยายามกรรเชียงตนเองต้านกระแสน้ำเต็มกำลังในบางสิ่งที่คล้ายเรือไคแอ็ค  ซึ่งเป็นเรือบดของชาวเอสกิโมทำด้วยหนังแมวน้ำ  บางทีความทรงจำเกี่ยวกับรูปร่างเรือไคแอ็คของเขาถูกปิดบังด้วยเกราะกำบังนั้น  หรือเขาพึ่งสำนึกได้ว่าเรือไคแอ็คยากแก่การบังคับสำหรับผู้หัดใหม่เพราะเขากำลังแพ้  เขาพยายามจะยึดไม่ให้เรือท้อนแบนลำนั้นจม  แต่มันกลับลอยห่างออกไปทุกที
    สป๊อคหนึ่งนั่งตัวเปียกโคลนแต่ปลอดภัยอยู่บนต้นไม้ใหญ่  มันตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายน้ำที่บ้าคลั่ง  เคิร์กยึดหินใหญ่ก้อนหนึ่งซึ่งโผล่พ้นน้ำไว้ได้  เขาปีนขึ้นมานั่งหอบและยกปืนเฟเซอร์ขึ้นเล็งไปยังร่างจำลอง
    แต่ก่อนจะเล็งถูกเป้าหมาย  ต้นไม้ต้นนั้นก็เหี่ยวเฉาตายและล้มลงไปในน้ำ  ใบ  กิ่ง  เหี่ยวตายทั้งต้นราวกับเป็นโรคราชนิดหนึ่ง  สป๊อคหนึ่งหล่นตามลงไปด้วย
    ฝนหยุดทันที  ดวงอาทิตย์สว่างจ้า  น้ำไม่มีหลงเหลือแม้แต่สักหยดบนท้องทะเลทรายสีขาวกว้างสุดลูกหูลูกตา  สป๊อคหนึ่งไม่เป็นอะไร  เคิร์กรู้จักประสบการณ์ในการเล่นหมากรุกกับร่างต้นแบบว่าร่างจำลองกำลังเสียที  และตกเป็นฝ่ายรับที่ไม่อาจข่มขู่ศัตรูของเขาได้
    สป๊อคหนึ่งคงตระหนักเช่นเดียวกับเคิร์ก  เพราะพายุไซโคลนก่อตัวขึ้นทันที  มันหมุนคว้างข้ามทะเลทรายตรงมาที่เคิร์ก  มันเป็นวิธีร้ายกาจ  เพราะสป๊อคสองไม่อาจป้องกันกัปตันของเขาโดยไม่เปิดโอกาสให้ตนเองเป็นอันตรายได้
    เวลานี้  เคิร์กคิดว่าเขาเข้าใจกติกาบางอย่างของเกมนี้แล้ว  ทุกสิ่งที่สองคนทำเพื่อต่อสู้กัน  คือการเปลี่ยนสภาวะแวดล้อมความสามารถในการเปลี่ยนแปลงตามลักษณะโครงสร้างทางร่างกายของพวกเขา  หรือวิธีป้องกันตนเองมีวงจำกัดสัมพันธ์กัน  แม้เคิร์กจะไม่มีทักษะทางโทรจิตและการสะกดจิตแบบพวกกึ่งวัลแคน  แต่เขาก็พลอยถูกภาพเหล่านั้นเล่นงานด้วย  เป็นไปได้ว่าเขาอาจมีปฏิกิริยาโต้ตอบได้  แม้จะไม่มีอำนาจเท่าสองคนนั้น  สถานการณ์นี้ไม่ใช่แบบนิวตัน
    เขารวบรวมพลังจิตเพื่อผลักดันพายุไซโคลนออกไป  มันหมุนคว้างดึงไปมาช้าๆ ระหว่างสป๊อคทั้งสองซึ่งยืนอยู่ห่างกันมากโดยมีน้ำท่วมคั่นไว้  มันค่อยลดตัวลงอย่างช้าๆ แล้วขยายวงกว้างออกจนกลืนทั้งสองเข้าไป
    เคิร์กเหลือบเห็นสป๊อคหนึ่งลอยสูงขึ้นไปในใจกลางพายุหมุนราวกับมีปีกเหมือนค้างคาวก่อนที่วงของพายุจะขยายกว้างไปจนถึงตัวเขา  แล้วทุกสิ่งก็ถูกกลบล้างไปด้วยวังน้ำวนรุนแรง  เขาไม่รับรู้อะไรเลยนอกเสียจากเสียงสนั่นของพายุ  การเผาไหม้  และความเจ็บแสบของพายุทรายที่บ้าคลั่ง
    อย่างไรก็ตาม  เสียงต่างๆ ค่อยสงบลงจนเงียบเสียง  หลังจากนั้นสักครู่ก็ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่อีก  แต่เสียงเหล่านั้นยังดังสะท้านอยู่ในหูของเคิร์ก  อากาศแจ่มใส  เขากำลังยืนอยู่ในดงหินข้างสป๊อคและสก๊อค
    สก๊อตรู้สึกงง  สป๊อคสงบนิ่ง  เคิร์กเหลียวมองนิ้วมือของเจ้าหน้าที่อันดับหนึ่งของเขาโดยเร็ว  ไม่มีแหวน  นั่นก็พอวินิจฉัยได้แล้วเพราะสป๊อคหนึ่งคงไม่คิดถอดมันออก  เมื่อเขาลอยอยู่ข้างบนนั่น  เขาไม่มีเวลาพอจะคิดถึงเรื่องนี้ระหว่างเกิดภาพลวงตานั้นด้วย
    “คุณสป๊อค  เกิดอะไรขึ้น  เขาอยู่ไหน?”
    “ตาย”  สป๊อคพูด  “ผมใช้ภาพลวงตาพายุทอร์นาโดของเขาบีบบังคับเขาเข้าไปอยู่ในเกราะกำบังแห่งความคิด  เขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่เริ่มต้นจากเกราะนั้น  และรู้ดีว่าเขาไม่สามารถรอดชีวิตจากการเปิดโอกาสครั้งที่สอง  ผมแกล้งทำตัวเองอย่างที่คุณเห็น  แล้วผมก็รอดมาได้  ผมไม่น่าจะชนะนะครับกัปตัน  คุณไม่ได้เข้าแทรกระหว่างเรา”
    “เอาละ  ดีแล้ว  แต่ผมยังไม่เข้าใจว่าคุณทำได้ยังไง  ทอร์นาโดไปไม่ได้ไกลถึงเกราะนั่นแน่นอน  ชั้นบรรยากาศก็ไม่เอื้ออำนวย”
    “ใช่ครับกัปตัน  แต่คุณต้องเข้าใจว่าคุณไม่ได้เห็นอะไรเลยเมื่อชั่วโมงที่แล้ว  ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ  ว่าไปแล้วบางทีเหตุการณ์มากมายที่คุณเห็นอาจแตกต่างจากผมก็ได้  มันเป็นการต่อสู้กันด้วยภาพลวงตา  และในที่สุดร่างจำลองก็เชื่อว่าเขาถูกผลักดันให้เข้าไปอยู่ในเกราะความคิด  มันเป็นความสำเร็จ”
    เคิร์กขมวดคิ้ว  “มนุษย์สามารถถูกทำลายด้วยความเชื่อเท่านั้นรึ?”
    “มันเคยเกิดมาหลายครั้งแล้วครับกัปตัน”  สป๊อคบอก  “และคงจะเกิดขึ้นอีกอย่างไม่ต้องสงสัย”
    “ก็จริง”  เคิร์กพูดอย่างใช้ความคิด  “เอาละ  จบเรื่องปวดหัวเสียที  คุณสก๊อตล่ะ?”
    “เอ!”  วิศวกรประจำยานพูด  “อ้อ  ครับกัปตัน  คุณคงไม่....”
    “ผมไว้ใจคุณ  แต่ผมไม่ต้องการฟังเรื่องของคุณอีก  เราออกเดินทางเถอะ  ปัญหาก็คือเราจะไปที่ไหนกัน?”
    “ไปที่ประชุมสภาผู้อาวุโส”  สป๊อคพูด  “และถ้าผมจำไม่ผิดมันอยู่ตรงโน้น”