EVE

สป๊อคต้องตาย
(Spock Must Die!)
เจมส์ บลิช เขียน, ชลธิชา จินดากุล แปล

05.
    ในทางตรงกันข้าม

ปูมกัปตัน  เวลาอวกาศ  4020.8

ผมยังระงับอำนาจในการออกคำสั่งของคุณสป๊อคต่อไปจนกว่าจะแก้ไขปัญหาการแยกแยะตัวจริงตัวปลอมได้  ถ้าเราสามารถทำได้  ระยะนี้ผมต้องปลดเจ้าหน้าที่อันดับหนึ่งของผมออก  มันเป็นปฏิบัติการที่ใช้ได้ชั่วคราวเท่านั้น  เพราะคุณสป๊อคอาจก่อกวนด้วยวิธีอื่นได้อีกแม้จะหมดอำนาจในหน้าที่แล้วก็ตาม  ผมยังไม่มีหนทางอื่นป้องกัน  นอกจากกักทั้งคู่ไว้ด้วยกันในห้องพักเพื่อให้จับตาดูกันเองเท่านั้น
    

    การทำงานโดยไม่มีเจ้าหน้าที่อันดับหนึ่งเป็นงานหนักทั้งๆ ที่ซูลูพยายามอย่างดีที่สุดแล้วก็ตาม  โดยเฉพาะในภาวการณ์ตึงเครียดที่ต้องคอยระวังพวกคลิงกอนด้วย  ซูลูพร้อมจะจัดการกับยานสอดแนมที่คอยติดตามเอ็นเตอร์ไพร้ส์  แต่ไม่ต้องสงสัยเลย  เวลานี้พวกคลิงกอนรู้ว่ายานลำนี้อยู่ที่ใดที่หนึ่งในบริเวณนี้  และเฝ้าค้นหามันอย่างเต็มกำลัง  เมื่อเคิร์กออกจากห้องบังคับการตรงไปยังห้องพยาบาล
    “คำแนะนำของคุณสป๊อคสองทำให้ผมนึกอะไรได้”  เขาบอกแม็คคอย  “ถ้าร่างจำลองเป็นภาพซ้ำเหมือนภาพในกระจกเงาจริง  การฉายแสงเอ็กซเรย์คงช่วยได้ใช่มั้ย  หัวใจอาจอยู่ผิดที่ด้านซ้าย  อะไรทำนองนั้นน่ะ"
    “ผมเกรงว่าจะไม่ได้ผลหรอกจิม”  แม็คคอยพูด  “ทางกายวิภาคแล้วชาววัลแคนมีอวัยวะไม่สมบูรณ์ทั้งสองด้าน  ดังนั้นไม่มีทางรู้ได้เลยว่าอะไรผิดที่  แม้ว่าสป๊อคจะมีสายเลือดมนุษย์โดยกำเนิดอยู่ครึ่งหนึ่ง  แต่มีผลกระทบต่อบริเวณนี้แค่ความถนัดในการใช้มือเท่านั้น”
    “ผมก็คิดอย่างนั้น  และร่างจำลองก็คิดแบบนั้นได้  ถ้าเกิดเขาถนัดซ้ายแต่แกล้งทำเป็นถนัดขวาล่ะ”
    “จับตาดูไว้สักระยะหนึ่ง   ความถนัดในการใช้มือเป็นความเคยชินทางสรีระที่แฝงอยู่ในส่วนลึก  ไม้ช้าก็เร็วเขาจะต้องพลาด”
    “สป๊อคพลาดรึ?  คุณต้องล้อเล่นแน่ๆ”
    “คุณอาจพูดถูก”  แม็คคอยพูดอย่างหมดหวัง
    “แต่ยังไงผมก็เห็นด้วยว่า  การเฝ้าสังเกตอาจเป็นทางเดียวที่ให้คำตอบแก่เราได้  และจะดียิ่งขึ้นถ้าจิตแพทย์ประจำเรือเป็นผู้สังเกต  ผมหมายถึงคุณน่ะหมอ  ถ้ามีการกลับกันในด้านบุคลิกภาพจริง  ต้องพบบางอย่างที่ไม่เหมือนสป๊อคในร่างจำลอง  ถ้าคุณเฝ้าสังเกตให้ดีพอก็คงพบ”
    “มีคำแนะนำอะไรอีกมั้ย?”
    “เราคงต้องสังเกตด้วยหูด้วย  แต่ก็ขอให้ระวัง  ผมขอบอกคุณเป็นการส่วนตัว  ว่าผมสงสัยสป๊อคสองมากกว่า  ความกดดันทางอารมณ์ของเขาที่กล้าพอจะเสนอให้ผมทำลายร่างจำลอง  ไม่ใช่นิสัยปกติ  คำพูดของสป๊อคหนึ่งยังฟังคล้ายสป๊อคคนเดิมมากกว่า  แต่นั่นยังไม่พอที่จะพิสูจน์  เราต้องหาวิธีอื่นทดสอบให้ได้”
    “ง่ายมาก”  แม็คคอยพูดอย่างไม่รู้จะเสนอความเห็นอะไร  “ก็ให้ยีโอแมน แรนด์จูบพวกเขาทีละคน  ถ้าเขามีปฏิกิริยาตอบสนองก็ยิงเสียเลยเป็นไง”
    “ถ้าผมคิดอะไรยังไม่ออก  ผมจะทำยังงั้น”  เคิร์กพูด  “ผมปวดหัวจริงๆ นะหมอ”
    “ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไงจิม  และผมจะใช้สายตาของผมให้เป็นประโยชน์  ผมว่าการเฝ้าจับตาดูมนุษย์คอมพิวเตอร์เป็นงานน่าเบื่อมากอยู่แล้ว  แต่การเฝ้าดูสองคนนั่นภายใต้ภาวะปรปักษ์กันแบบนี้คงน่าหงุดหงิดกว่าแน่ๆ”
    เคิร์กจากไปด้วยความสบายใจชั่วระยะหนึ่ง  แม็คคอยจะเฝ้าติดตามดู  ไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะพูดถากถางเกี่ยวกับเรื่องนั้นว่าอะไรบ้าง  เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ได้เหมือนกับไม่อาจหยุดหายใจได้

    จากการเฝ้าสังเกตในวันต่อมา  ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แต่แทบจะทำให้เป็นโรคประสาท  เคิร์กไปที่ห้องเครื่อง  รายงานของสก๊อตไม่มีอะไรมากไปกว่าของศัลยแพทย์ประจำยาน
    “ผมเคยลองยิงวัตถุไม่มีชีวิตมุ่งไปยังดาวออร์กาเนียครับกับตัน  และได้รับกลับมาเป็นรูปจำลองมาธอมเท่านั้น  มันไม่ได้บอกอะไรแก่เราเลย”
    “มาธอมคืออะไร?”
    “วัตถุไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น  สิ่งของเหล่านั้นถูกจำลองกลับมา  ทำให้เราสรุปได้ว่าสมมติฐานเป็นไปตามที่คาดไว้  แต่ผมไม่เห็นว่ามันจะช่วยเราได้ยังไงเลย  ผมสงสัยว่าคุณคิดหาวิธีตรวจสอบสป๊อคสองคนนั้นเพื่อหาตัวจริงได้แล้วยัง?”
    “ผมก็คิดอยู่  แต่ยังไม่เร็วขนาดนั้นหรอก  อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนที่การจำลองร่างครั้งแรกเกิดขึ้น  และตอนนี้ร่างจำลองมีเวลามากพอที่จะคิดทำสิ่งต่างๆ ได้ด้วยตนเองแล้ว”
    “เอาละครับ  การทดลองครั้งต่อไปผมจะส่งสัตว์ทดลองตัวหนึ่งออกไปเพื่อสร้างร่างจำลองมาให้หมอลองตรวจสอบดู  แม้ว่าเขาจะหาบุคลิกภาพในทางกลับกันไม่ได้มากนัก  ถ้ามันเป็นกระต่าย  บางทีมันอาจกัดเขาเข้าบ้างก็ได้”
    แต่วันต่อมา  ความหวังเกี่ยวกับโปรแกรมทดสอบกลายเป็นเพียงหลักวิชาการ  แต่เป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ

    สป๊อคสองอยู่ในห้องบังคับการเมื่อเคิร์กเข้าปฏิบัติหน้าที่  เขารู้สึกแปลกใจอยู่เงียบๆ  สป๊อคสองพูดขึ้นทันทีว่า  “กัปตันครับ  ผมไม่ได้ออกคำสั่งอะไร  และจะไม่อยู่ที่นี่ตลอดไปภายใต้สถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้  แต่ตอนนี้ผมจำเป็นต้องออกมารายงานว่าฝ่ายตรงข้ามที่คุณเรียกว่าสป๊อคหนึ่งได้กักตัวเองไว้ในห้องทดลองของหมอแม็คคอย  เขาจะไม่ยอมออกมาข้างนอกถ้าไม่มั่นใจว่าผมถูกกำจัดแล้ว  และมีหลักประกันว่าเขาจะเป็นผู้อยู่รอด”
    บรรยากาศในห้องบังคับการเหมือนอยู่ในห้องพิพากษา  เคิร์กพูดขึ้น  “ยืนยัน”
    “ยืนยัน”  เครื่องคอมพิวเตอร์รับ
    เคิร์กเหลียวดูอูฮูร่า  “คุณเรียกหมอแม็คคอยขึ้นมาพบผมที่นี่ด่วน  คุณสป๊อค  ถ้าคุณเป็นเขา  สป๊อคหนึ่ง  คุณคิดว่าคุณกำลังพยายามทำอะไรกันแน่  จะพยายามบีบบังคับให้เกิดวิกฤตการณ์ขึ้นในหมู่ลูกเรือของคุณ  หรือพยายามหาโอกาสอยู่ตามลำพังเพื่อหาทางส่งสัญญาณติดต่อกับชาวคลิงกอน”
    “คุณคิดถึงอุบายนั้นออกมั้ย  ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ของเขา”
    “ออกครับ!  มันเป็นไปได้หลายทางด้วยกัน”
    “คุณซูลู  ยกฉากป้องกันขึ้น”
    “เรียบร้อยแล้วครับกัปตัน”  เขารายงานด้วยความรื่นเริงไม่เหน็ดเหนื่อยต่อหน้าที่  ขณะนั้นเองแม็คคอยก็ก้าวเข้ามา
    “หมอ  มีอะไรในห้องปฏิบัติการของคุณที่สป๊อคหนึ่งจะสามารถดัดแปลงเพื่อทำลายยานลำนี้หรือใช้ส่งข่าวสารได้บ้าง”
    “เยอะแยะเลย”  แม็คคอยตอบ  “ที่จริงแล้วมีมากจนผมเดาไม่ออกด้วยซ้ำไป  นอกจากนั้นเขายังเป็นเจ้าหน้าที่วิทยาศาสตร์ประจำยานและอาจมีเครื่องมือเกินพอที่จะใช้ส่งข่าวก็ได้”
    “พอที่จะบังคับให้เราออกนอกเส้นทางด้วยปืนเฟเซอร์ได้รึเปล่า?”
    “ผมขอบอกว่าไม่”  แม็คคอยพูด  “มีเครื่องมือมากมายที่นั่น  ซึ่งไม่อาจหาสิ่งอื่นมาทนแทนได้ภายใต้ภาวการณ์เช่นนี้  สารเคมีและยาชนิดดีจำนวนมากมาย  ถ้าเขาต่อสู้  ของพวกนั้นจะถูกำทลายเสียหาย  บางทีเขาอาจขู่เราว่าจะทำลายมันเองก็ได้  ทำไมไม่คอยดูก่อนล่ะ”
    “ผมขอออกความเห็นได้มั้ยครับกัปตัน”  สป๊อคสองพูด  เคิร์กพยักหน้า  “การเสี่ยงแบบนี้เป็นเรื่องใหญ่  แน่ใจได้ว่าการเคลื่อนไหวครั้งนี้เป็นไปเพื่อให้คุณออกคำสั่งทำลายผม  มันแสดงให้เห็นแล้วว่าเป็นร่างจำลองไม่ใช่ผม  การปล่อยเขาไว้อย่างนั้นเป็นการเปิดโอกาสให้นักวิทยาศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญชาวคลิงกอนที่แอบเดินทางมาที่นี่แสวงหาเครื่องกลไกและวัสดุต่างๆ เพื่อทำสิ่งชั่วร้ายได้”
    “ไม่คิดถึงตัวเองมากเกินไปหน่อยรึ?”  แม็คคอยถาม
    “หมอ  ถ้าคุณสงสัยว่าผมมีความสามารถสูงรึเปล่า  ผมขอแนะนำให้ถามเครื่องคอมพิวเตอร์ดูก็ได้”
    “พอทีทั้งคู่นั่นแหละ”  เคิร์กพูด  “เราไม่มีเวลามาถกเถียงกันแบบนี้  คุณสป๊อค  ผมขอให้คุณจำไว้ว่า  ผมยังไม่พิจารณาอะไรทำนองนั้นแน่นอน  ผมสงสัยคุณทั้งสองคนเหมือนกัน  และมีทางเป็นไปได้ว่าผมอาจยอมให้พวกคุณทั้งคู่มีชีวิตอยู่ได้  ให้ตายซิ  คุณไม่รู้รึไงว่าคุณกำลังยืนยันให้ผมทำลายคนคนหนึ่งซึ่งอาจเป็นเพื่อนของผม  นอกจากนั้นยังเป็นเจ้าหน้าที่อันดับหนึ่งซึ่งดีที่สุดในกางบังคับการ  ถ้าคุณไม่รู้ก็แสดงชัดว่าคุณไม่ใช่สป๊อคตัวจริงแน่ๆ”
    “ครับ  ผมเข้าใจดี”  สป๊อคสองพูด  “แต่มันเป็นหน้าที่ของผมที่จะเสนอว่า  สิ่งที่ผมคิดเป็นความจริง”
    “ใช่”  เคิร์กเห็นด้วยพร้อมทั้งระงับโทสะ  “ยังไงก็ตาม  ตอนนี้เราจะทิ้งเรื่องนี้ไว้ก่อน  ผมต้องการให้พวกคุณจำไว้ว่าเรากำลังพยายามหลบหลีกกองบินคลิงกอน  และมุ่งไปสู่ดาวออร์กาเนีย  ตอนนี้มันเป็นโอกาสดีที่สุดที่เราจะเอาชีวิตรอดและได้ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อสหพันธ์”
    “เราอาจไม่มีโอกาสดีนักก็ได้ค่ะกัปตัน”  เรือโทอูฮูร่าพูดขึ้น  “ดิฉันเพิ่งจับสัญญาณติดต่อของพวกคลิงกอนได้  เขาอ้างว่าเขาได้โจมตีและยึดครองสหพันธ์ในบริเวณ เกรทเนบิวลา ของโอเรียนนี้ได้แล้ว  เกรงว่าเขาอาจจะอยู่ใกล้โลกมาก”
    “มีมากกว่านั้นอีก”  สป๊อคสองพูด  “มันเป็นบริเวณที่ชาวคลิงกอนเรียกว่าอวกาศในหมู่ดวงอาทิตย์ใหม่  เพราะดาวฤกษ์สี่ดวงจะเกิดขึ้นที่นั่น”
    “ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นได้?”  เคิร์กถาม
    “เพราะขบวนการนี้เกิดขึ้นมาหลายล้านปีแล้วครับกัปตัน  เหตุการณ์ครั้งนี้แสดงว่าจะชนะสงครามมากจนกระทั่งเต็มใจที่จะใช้ชีวิตพวกเขาและยานอีกหลายลำเพื่อยึดครองระบบสุริยะเหล่านั้นให้ได้  แต่ก็ยังไม่สำเร็จ  พวกเขาอาจเป็นฝ่ายถูกก็ได้ครับ”