EVE

 เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 Gael 006: Roland (4) - จบ


    ผมมีความสุขตลอดระยะเวลาหลายวันที่โรแลนด์อยู่ด้วย
    มีความสุขจนไม่กล้าเอ่ยถามว่าเขาจะไปเมื่อไหร่


    แต่ทุกอย่างมีวันจบ


    .
    .
    .
    โรแลนด์มีท่าทีผิดปกติไป  เขาว่าตาแย่ลง
    “ไปหาหมอมั้ย?”
    “หามาแล้ว”
    นั่นเป็นบทสนทนาสั้นๆ ครั้งแรกของเราในค่ำคืนนี้  พวกเรานั่งประจันหน้ากันบนเตียง  รูปถ่ายทั้งหมดในช่วงที่ผ่านมาวางอยู่เบื้องหน้า  แยกเราออกจากกัน
    ผมชื่นชมผลงานของโรแลนด์จากใจจริง  การถ่ายภาพของเขาไม่ได้ทำให้ผมดูดีเหมือนนายแบบ  ไม่ได้ทำให้บลอดเวนดูสวยงามเหมือนเมืองหลังโปสการ์ด  แต่ทุกใบเปี่ยมไปด้วยชีวิต  และ ‘จริง’ อย่างที่สุด

    “ถ้ามีเรื่องอะไรที่ฉันช่วยได้...”  ผ่านไปสองชั่วโมง  ผมพยายามพูดกับเขาอีก
    “นายไม่ละเมอมาหลายคืน  แค่นี้ฉันก็ดีใจแล้ว”  เขาแทรก
    ผมจำไม่ได้ว่าที่ผ่านมาผมละเมอหรือไม่ละเมอ  ฝันหรือไม่ฝัน  แต่ที่แน่ๆ ในช่วงสัปดาห์นี้  ใบหน้าผมดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  ตอนแรกว่าคิดไปเอง  แต่ขนาดป้าหลังแผงขายผักยังทัก...
    โรแลนด์เสียอีก  ที่ยิ่งอยู่กับผมก็ยิ่งโทรมลงกว่าเดิม

    “ฉันยกให้นาย” ก่อนเข้าห้องนอน  โรแลนด์ยื่นสมุดสเก็ตซ์ให้  สมุดเกือบทั้งเล่มเป็นภาพวาดมุมต่างๆ ในห้อง ซึ่งผมไม่เคยคิดว่ามันน่าสนใจ
    ชั่วขณะ  ผมคิดจริงจังว่า  หากเอื้อมมือออกไปรับสมุด  โรแลนด์จะหายตัวไปต่อหน้าต่อตา
    “เกล”
    โรแลนด์เสยกลุ่มผมที่บังตาผมขึ้น  ผมเอียงหลบ  ปัดมือเขา  คราวนี้โรแลนด์ไม่จับหน้าผมไว้  แต่ทิ้งมือลง
    “ขอโทษที่ครั้งนั้นไปโดยไม่ลา  ฉันจะไม่ทำอีก”
    แต่ผมว่าเขาจะทำ
    “เข้านอนเถอะ  นอนหลับให้เต็มที่ ตื่นมาจะได้สดชื่น” เขากล่าว  ทิ้งสมุดลงบนชั้นวาง

    ผมหลับ  และฝันร้าย
    ไม่ได้ฝันมานาน  พอได้ฝันอีกครั้งกลับรู้สึกโหยหาอย่างประหลาด
    มันก็เหมือนทุกๆ ครั้ง  ผมรู้ว่ามันเป็นความฝัน  แต่ก็ยังมีอารมณ์ร่วมไปกับทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  การพูดถากถางของโรแลนด์ยังทำให้ผมเจ็บ  การตกจากที่สูงยังทำให้ผมกลัว  ผมยังคงเอื้อมมือออกไปหาที่ยึดเกาะ
    ไม่อยากร่วงลงไป

    “เกล!”
    โรแลนด์ปลุกผม  ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาถ่ายทอดมายังมือชื้นเหงื่อของผม  หัวใจผมเต้นแรง  หิวน้ำ
    ผมผละจากโรแลนด์  ลุกไปหาน้ำดื่ม
    เมื่อกลับมาอีกครั้ง  โรแลนด์นั่งอยู่ปลายเตียง  โคมที่หัวเตียงถูกเปิด  ไฟสีส้มทำให้ห้องดูอุ่นกว่าที่เป็น  ผมนั่งลงข้างโรแลนด์
    “นายละเมอเรียกชื่อฉัน  รู้ตัวไหม?”  เขาถาม  ผมส่ายหน้า
    
    เขาจูบผม

    “...”
    “...”
    
    ผมไม่รังเกียจที่โรแลนด์เป็นเกย์หรือไบ  ไม่รังเกียจที่เขาแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา  จะให้ผมหลับหูหลับตามีเซ็กซ์กับเขาก็ได้  หากเล้าโลมดีพอผมเชื่อว่าตนเองจะมีอารมณ์  ไม่ว่ากับเพศไหน
    แต่ปัญหาคือผมไม่ได้รู้สึกกับเขาเช่นนั้น

    “เราเป็นเพื่อนกันเถอะ”
    “ฉันกำลังจะตาบอด”
    จังหวะพูดของเราซ้อนทับกัน

    ความเงียบเหวี่ยงตัวลงมา  โรแลนด์จ้องผม  นิ่ง  นาน  กว่าผมจะเรียบเรียงคำพูดได้
    “รักษาไม่ได้?”
    “ต้องใช้เงิน  เยอะ”  โรแลนด์เน้นเสียงที่คำสุดท้าย
    ผมไม่มีจะให้
    “ขอโทษ”
    “เกล” โรแลนด์แตะคอผม “ขอกอดนายได้ไหม?”
    “ได้”
    โรแลนด์กอดผม  เป็นอ้อมกอดแบบเพื่อนมีให้กัน  ผมตบไหล่เขา  แขนแข็งแรงรัดผมแน่นขึ้น  ศีรษะของเขาเอียงซุกซอกคอผม  สั่นจนผมรู้สึกได้
    “ฉันรู้ตัวครั้งแรกตอนไอ้โล้นเรียกไปทำโทษ”
    ผมไม่รู้ว่าไอ้โล้นคือใคร
    “ห้องพักครูแม่งไม่มีใครเลย” โรแลนด์พูดต่อ  “มันบังคับให้ฉันดูด”
    ผมลูบหลังโรแลนด์  มัดกล้ามของเขาเขม็งเกร็งอยู่ใต้เสื้อนอนเนื้อบาง
    “ดูดไปแม่งก็คลำไป...สัตว์”
    ผมเม้มปาก  ไม่อยากจินตนาการ  แต่หยุดภาพในหัวไม่ได้
    “แล้วมันก็บังคับเอาก้นฉันต่อ  แต่...”  โรแลนด์เว้นระยะ  สูดน้ำมูก  “ห่าเอ๊ย  ตลก...ฉันรู้สึกดีว่ะ”
    ผมอยากพูดอะไรสักอย่าง  อะไรก็ได้ที่จะทำให้โรแลนด์สบายใจ  แต่ผมนึกไม่ออก
    “ไม่ได้ชอบมัน  แต่แม่งรู้สึกดีโคตร”
    คำว่า ‘เสียใจด้วย’ คงไม่เหมาะกับสถานการณ์นี้
    “ทั้งชีวิต  ไม่เคยมี***ของผู้หญิงหน้าไหนทำให้ฉันถึงได้เลย”
    ผมสะอึกกับคำพูดไม่อ้อมค้อม
    “เอาได้แต่ก้น”
    “โร...”
    “อยากเห็นนาย  ทั้งหมด  ทุกส่วน”
    “โรแลนด์  ฉัน...”
    “นอนกับฉันนะ?”
    ผมตัวแข็ง
    “ได้โปรด  ฉันอยากทำกับนายก่อนตาจะบอด”
    
    เข็มวินาทีเรืองแสงเดินวนเป็นวงด้วยอัตราเร็วคงที่  ผมจ้องมันเพราะไม่รู้จะจ้องอะไร
    .
    .
    .

    ทั้งที่ภาพถ่ายของโรแลนด์ดู ‘จริง’  แต่ตัวเขา - ที่ผมสามารถสัมผัสจับต้องได้ - กลับเหมือนภาพลวงตา
    ส่วนลึกในระบบการรับรู้ของผมคัดค้านการดำรงอยู่ของเขา
    ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นในวันแรกที่ผมพบเขา  คงอยู่  และปะทุขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง

    มีบางอย่างไม่สมจริง
    บอกไม่ถูก  ชี้ไม่ได้

    ในชั่วขณะหนึ่ง  ชายผู้กำลังคร่อมทับตัวผมกลับกลายเป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง
    .
    .
    .
    ผมควรจะรู้สึกแย่  ใช่  อันที่จริงผมก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไร
    แต่เรื่องเหลือเชื่อคือ  การกระทำของโรแลนด์ได้ช้อนตะกอนข้นหนักในใจผมออกไป  ผมรู้สึกราวกับได้ชดใช้ความผิด  แม้จะไม่ใช่การชดใช้ความผิดโดยตรง  และผู้ที่เคยถูกผมกระทำไม่มีทางได้รับรู้ในสิ่งที่เกิดขึ้น
    .
    .
    .





    โรแลนด์หายไปในตอนเช้า
    หรืออาจหายไปก่อนหน้านั้น  ผมไม่รู้
    เขาหายไปพร้อมของมีค่าทั้งหมดในห้องผม
    
--------------------------------------------------------------------------------------------

EVE: ห้วน  แต่เป็นเอนทรี่ที่หนักสุดแล้วใน Part ของ Roland  คิด(เอาเอง)ว่าเล่ารวบรัดไปเลยดีกว่า เดี๋ยวลากยาว    และถึงจะขึ้นหัวว่าจบ  ก็ยังมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับโรแลนด์ต่ออีกขยัก  แต่ขอไม่เล่าเอง  โยนไปให้คุณเชค ณ ทัตสึมิ

ปล.ถึงเราจะคุยกันไว้แล้วนะ...  แต่อีฟชอบบทสรุปตัวแรกอยู่ดี  (เรื่องโรแลนด์ง่ะ)  ยังไงก็เถอะ  แล้วแต่เชคดีกว่า  อีฟรอลุ้น  เชคเลือกเขียนตามที่เชคเห็นว่าเหมาะเถอะ  อีฟว่าบทเฉลย(...พูดซะเหมือนจะมีอะไีีีร 555+)ให้เล่าผ่านมุมทัตสึมิเหมาะกว่าให้เจ้าตัวเล่าเอง *ตบไหล่*

...รออ่านนะเชค  (โยน)

ปล.2 ร้อนในขึ้นแหละ  มันติดต่อกันได้ด้วยเหรอเนี่ย? อเมซซิ่ง 555+

ปล.3 ไม่มีฉบับลับเฉพาะ 18+ นะคะ  หลังไมค์ก็ไม่มีจะให้  หุหุหึหึ