EVE

EVE: ขอบคุณที่ชวนร่วมเล่นโปรเจ็คต์นี้ด้วยนะคะ ดีใจจัง ฮ่าๆ เซอร์ไพรซ์ดี นั่งอ่านของชาวบ้านมาสามเอนทรี่  ไม่นึกว่าจะได้รับเชิญไปมีเอี่ยวกับเขาด้วย 555+  (เอนทรี่นี้ไม่ต่อเนื่องกับ Gael 004: Roland (2) นะคะ )

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

Part 1

Part 2

Part 3

Testimony 004: Gael MacEmer "The Mysterious Incident'

วันที่ 17 มีนาคม 2009 - 17 นาฬิกา 30 นาที
เกล แมคอาแวร์ ยังนั่งเผชิญหน้ากับชายในเครื่องแบบ  การสอบสวนดำเนินมานานหลายชั่วโมง

“ไหนทวนอีกทีซิ?”
คำถามนี้เกลได้ยินมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง  ตำรวจสามนายผลัดกันเข้ามาซัก  นายแรกทั้งตบโต๊ะทั้งตวาด  นายที่สองโน้มน้าวให้สารภาพ  นายที่สามทำท่าเข้าอกเข้าใจ  บางครั้ง  ขณะนายตำรวจผู้ ‘เข้าอกเข้าใจ’ กำลังคุยกับเกล  ตำรวจนายแรกก็เข้ามาลากตำรวจนายนั้นออกไป  ดับไฟ  ทิ้งให้เกลอยู่เพียงลำพังในความมืด  ฟังเสียงที่เหมือนจะเป็นเสียงชกต่อยนอกห้อง
เกลขยับตัว  เมื่อยและเหนื่อย  เนื่องจากโดนใส่กุญแจมือไพล่หลังมัดไว้กับเก้าอี้  ทำให้เขาเปลี่ยนท่าได้ไม่มากนัก
“เร็ว!” นายตำรวจตรงหน้าเขาตบโต๊ะ  เร่ง
เกลถอนใจ  เขาโดนถามละเอียดจนชักจะสับสน
“ตอนผมเดินเข้ามาเขาก็เป็นแบบนั้นแล้ว”
“มีใครเป็นพยานยืนยัน?”
“ไม่มี”
“สภาพในห้องเป็นยังไง?”
“ก็เรียบร้อยดี...”
“ไหนเมื่อกี้บอกว่าแจกันตกอยู่?”
“ห้องเรียบร้อยดี  แต่แจกันตกอยู่...”
“แจกันเป็นยังไง?”
“เอ่อ...ก็ตกอยู่  แตก”
“แตก?  แตกยังไง?” นายตำรวจขึ้นเสียงสูง
“ขอโทษ  ผมอาจจะจำผิด  บางทีอาจจะไม่...” เกลกลอกตา  ทบทวนความจำ  แต่เพราะเริ่มล้าประกอบกับโดนถามชักนำวกวนบ่อยครั้งเข้า  ทำให้เขาเริ่มไม่เชื่อความจำตนเอง
“ตกลงมันยังไงกันแน่?!”
“ผมไม่รู้” เกลกลืนน้ำลาย “จำไม่ได้”
“ตอนนี้มาบอกว่าจำไม่ได้?  แกจะเอายังไง?!”
“ทำไมคุณไม่ถามคนเจ็บ?  เขายืนยันความบริสุทธิ์ผมได้” เกลถามกลับ  ช้อนตามองนายตำรวจตรงหน้า
“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!” นายตำรวจตะคอก  ถามต่อ  “แกเข้าไปในห้องนั้นทำไม?”
“ผมไปซ่อมท่อ”
“แกเป็นช่างประปาหรือไง?”
“ไม่ใช่  ผมเป็นเจ้าของตึก”
“แล้วทำไมแกต้องไปซ่อมท่อ?  เลื่อยนั่นอีก?  แกถือเลื่อยไปทำไม?”
เกลอธิบายเหมือนที่อธิบายไปแล้วเป็นสิบครั้ง  กลัซเป็นผู้ไหว้วานให้เขาไปซ่อมท่อ  เลื่อยนั่นก็เป็นหนึ่งในอุปกรณ์ที่ต้องใช้
“แมคอาแวร์  ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นใครมาจากไหน  แต่ถ้าแกยังไม่ยอมพูดความจริงออกมา  ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้แกเดินออกไปจากห้องนี้แน่”
“ผมกำลังพูดความจริง” เกลตอบ  สูดลมหายใจเข้าลึก  พยายามระงับความโกรธและความรำคาญที่เริ่มก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ  คิดในแง่ดีว่าอย่างน้อยตำรวจสน.นี้ก็ออกเสียงนามสกุลเขาถูก

“ขอร้องล่ะ  สารภาพเถอะ  ถ้ายอมรับผิดโทษจะเบาลงนะ”
เวลาผ่านไปอีกพักหนึ่ง  นายตำรวจอีกคนเดินเข้ามา  เขาคือนายตำรวจที่ดูเหมือนจะเห็นอกเห็นใจเกลที่สุด  เกลเหลือบมอง
นายตำรวจคนนั้นสบตาเกล
สายตาเปิดเผยจริงใจกับริมฝีปากเปื้อนเลือดนั่นทำให้เกลรู้สึกผิดขึ้นมา  ติดอยู่แค่ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด  เขาไม่ได้ทำร้ายกลัซ  ไม่ได้ทำอะไรนอกจากยืนอึ้งอยู่ประมาณชั่วอึดใจ  ก่อนที่ หลี่ ฟง ผู้เช่าอีกรายจะเข้ามาในห้อง
“เสนอหน้ามาทำไม?  อยากโดนอีกหรือไง?” นายตำรวจผู้นั่งอยู่ตรงข้ามเขาลุกขึ้นยืน  หักข้อนิ้วเสียงดัง  จงใจข่มขู่ตำรวจอีกนายที่ตัวเล็กกว่าทั้งทางวาจาและการกระทำ
“ผมแค่...” พออ้าปากจะตอบโต้  นายตำรวจฝ่ายที่ตัวใหญ่กว่าก็เงื้อหมัด
“อย่า!” เกลร้องห้าม  นายตำรวจทั้งสองชะงัก
“คุณแมคอาแวร์...”
นายตำรวจร่างใหญ่ผลักเพื่อนร่วมอาชีพออกจากห้อง  ปิดประตูตามหลัง  ชะโงกหน้ามาใกล้เกล
“ทำไม?  คิดจะสารภาพแล้ว?”
“ผม...” เกลกำลังคิดหนัก  ถ้าเขายอมรับข้อกล่าวหาไปตอนนี้  อาจทำให้นายตำรวจที่หวังดีกับเขารอดจากการถูกเพื่อนตำรวจซ้อม  แต่มันไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไร
“...ผมไม่ได้ทำ” เกลเลือกจบประโยคด้วยการปฏิเสธ
.
.
.

นายตำรวจร่างใหญ่เดินออกจากห้องสอบสวน  ปาดเหงื่อ  นายตำรวจร่างเล็กยื่นถ้วยกาแฟให้แล้วกระซิบกระซาบถาม
“เป็นไง?  สารภาพแล้วเหรอ?”
“ยัง  ปากแข็งมาก” ฝ่ายถูกถามถอนใจ
“นี่  ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก  คราวหน้าคุณเล่นเป็นคนโดนอัดบ้างได้มั้ย?  ผมอยากลองเล่นเป็นตำรวจชั่วบ้างน่ะ”
“โหงวเฮ้งอย่างนายเล่นบทนี้แหละดีแล้ว”
“เฮ้อ...”
“เลือดปลอมสีสดไปนิดนะ”
“ไว้ครั้งหน้าจะปรับปรุง”
“ตั้งแต่เห็นหน้ามันนะ  ฉันก็รู้เลยว่าไอ้นี่แหละ  คนร้ายตัวจริง” ตำรวจอีกนายเดินเข้ามาสมทบ  เขาเป็นหนึ่งในผู้สอบปากคำ เกล แมคอาแวร์
“น่าสงสารเด็กหนุ่มคนนั้น  เขาคงโดนข่มขู่จนไม่กล้าพูด  ถึงโดนทำร้ายจริงก็ต้องหุบปากเงียบ  อยู่ตึกเดียวกันด้วยนี่” นายตำรวจร่างเล็กส่ายหน้า  “คดีทำร้ายร่างกาย  จะจับไอ้หมอนี่เข้าคุกได้นานแค่ไหนกันเชียว”
ขณะสนทนากัน  นายตำรวจทั้งสามเหลือบมอง เกล แมคอาแวร์ ผ่านกระจกเห็นทางเดียว(One-way mirror)  
“เคยมีข่าวลือว่าหมอนี่ฆ่าคน”
“เออ  ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว  แต่ไม่มีหลักฐานเอาผิด  อาจจะแค่ข่าวลือโคมลอย  หรือไม่ก็...มันฉลาด”
“ไม่รู้สิ  แต่ฉันเชื่อคำพูดอยู่ประโยค  ไม่มีไฟก็ไม่มีควัน”
เกล แมคอาแวร์ เหลือบมองมาราวกับจะได้ยิน  ดวงตาที่มีเส้นเลือดซ่านทำให้เขาดูน่ากลัวกว่าเดิม  นายตำรวจทั้งสามสนทนากันต่อ  ไม่มีใครกล้าละสายตาจากชายผู้ถูกพันธนาการไว้ในห้อง
“ดูตามันสิ  ฉันว่ามันพยายามฆ่าไอ้หนุ่มนั่น  แต่นักศึกษาแพทย์เข้ามาก่อน”
“โชคดีของเจ้าหนุ่มคนนั้น”
“ไม่น่าเชื่อว่าจะมีไอ้ตัวพรรค์นี้อยู่ในเมืองเรา”
“เป็นหน้าที่ของพวกเราที่จะต้องปกป้องประชาชน”
“อืม...”
“แต่บางที  กฎหมายก็ปกป้องฆาตกรมากไป”
“เห็นด้วย”


เกล แมคอาแวร์ มองกระจก  ภาพที่สะท้อนกลับมาคือเงาร่างชายขายาวผมบลอนด์ผู้มีตาแดงก่ำเพราะถูกแสงส่องจนระคายเคือง...
เขาไม่รู้จะทำอย่างไร  นอกจากยิ้มให้กำลังใจตนเอง

แต่รอยยิ้มนั้นทำเอาตำรวจทั้งสามนายที่ยืนอยู่อีกฟากเสียวสันหลังวาบ...