EVE

Fiction – สั้นนิดเดียว

    ฉันยืนอยู่ตรงหน้าเธอ  ระยะห่างระหว่างเธอกับฉันสั้นนิดเดียว...เหมือนตอนนั้นเลยนะ
    ตอนที่เรานอนอยู่ด้วยกันบนเตียงแคบๆ  ในห้องแคบๆ นั่น  ถ้าฉันเอื้อมมือออกไปกอดเธอไว้ก็คงดีหรอก
    ฉันมันโง่บัดซบที่ปล่อยให้เธอหลุดมือไป
    ฉันทำร้ายความรู้สึกของเธอหลายต่อหลายครั้ง  ทั้งที่เจตนาและไม่เจตนา  ทุกครั้ง  เธอพยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้  เธอยังคงยิ้มแย้ม  เธอตามฉันต้อยๆ เหมือนลูกแมวถูกทิ้ง  สลัดยังไงก็ไม่หลุด  ตอนนั้น  ฉันคิดว่า น่ารำคาญ!  ฉันไม่รู้สึกผิดในสิ่งที่ทำกับเธอสักนิดเดียว  ฉันยังคงทำอะไรตามใจ  ทิ้งเธอไว้คนเดียวบ่อยครั้ง  จงใจผละออกห่าง  ลุกหนีเมื่อเธอเข้ามาอ้อน  ด่าว่าเธอแรงๆ...
    พอหลุดจากเธอได้ฉันถึงกับรู้สึกโล่งใจ
    แต่รู้อะไรไหม?
    ฉันโล่งใจได้ไม่นานหรอก
    พอมองไปข้างหลังไม่เห็นใคร  พอตื่นขึ้นมาแล้วพบว่านอนอยู่บนเตียงคนเดียว  มันรู้สึกแปลกๆ
    ...ไม่ได้ยินเสียงเธอหัวเราะ  ไม่ได้ยินเสียงเธอพิมพ์อะไรง่วนอยู่ข้างๆ  ไม่ได้ยินเสียงเธอ...กัดฟัน
    เธอรู้ไหมว่าเสียงกัดฟันของเธอทำให้ฉันขำ...หน้าตอนหลับของเธอก็ตลก
    เอาเป็นว่า  พอไม่มีเธอแล้ว  ฉันรู้สึกแปลกๆ
   
    ทุกอย่างเปลี่ยนไป
    อย่างเตียงที่เคยคิดว่าแคบเกินไป  ก็ดูจะกว้างเกินไปสักหน่อยแล้ว
   
    เธอโตขึ้นนะ
    ไม่  ใช้คำนี้ออกจะยังไงๆ อยู่
    เธอ...น่ารักขึ้นนะ
    ตอนอยู่กับฉัน...เธอคงทรมานใจมากแน่ๆ...ถึงได้โทรมขนาดนั้น
    เธอที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้น่ารักขึ้น  รอยยิ้มที่เธอส่งให้ฉันก็สดใสขึ้น
    เธอสวยขึ้น  ผิดกับฉันที่โทรมเอาๆ

    ไม่ดูแลตัวเอง
    ฉันน่ะเหรอ...ไม่ดูแลตัวเอง?  อย่ามาตลก

    พอได้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแบบนี้  ฉันนึกถึงแต่เรื่องเก่าๆ  เหมือนคนแก่
    ฉันยังจำได้  บนรถตู้เบียดเสียดคันนั้น  เราสองคนนั่งติดกัน  เธอสัปหงก  ฉันจงใจขยับ  ปล่อยให้เธอเอนผ่านฉันไปทำความรู้จักกับกระจก  หัวเธอกระทบกระจกดัง  ป๊อก  ป๊อก
    ตอนนั้นฉันไม่รู้สึกอะไร  แต่ตอนนี้กลับเสียดาย
    ทำไมถึงไม่ยอมให้เธอซบไหล่กันนะ?

    นี่  ทำไมถึงได้ตัวเล็กนัก?
    ไม่เจอกันกี่ปีแล้ว?  1ปี?  2ปี?  ส่วนสูงไม่ได้เพิ่มเลยนี่นา

    อยากกอดเธอ
    แต่โอกาสของฉันคงไม่มีอีกแล้ว

    ระหว่างเรา  คั่นกลางด้วยระยะทางสั้นนิดเดียว...แต่ฉันคง...




















    ......!

    นี่  เธอ...
    คราวหน้า  ถ้าจะกอดกันละก็...
    ช่วยบอกล่วงหน้าหน่อยนะ  ฉันจะได้...เตรียมใจ

EVE: กลุ้มใจกับสรรพนามบุรุษที่หนึ่ง...
แอบคิดว่า "ฉัน" มันแปลกๆ  แล้วก็ยังสุภาพไปอยู่ดี  ไม่อยากให้สุภาพ  อารมณ์มันไม่ใช่  แต่ก็ไม่อยากให้หยาบ
จะใช้แบบ... "กู" หรือ "ข้า" มันก็....เอ่อ...อ่า...orz ส่วน  "เรา"  มันก็ยิ่งไม่เข้ากับอารมณ์อะนะ...
ยังไงก็ "ฉัน" นี่แหละเป็นตัวเลือกที่ดีสุดเท่าที่คิดได้  แต่แหม...แทนตัวด้วย "ฉัน" มันดู....เฮ้อ

(พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า แต่นอนไม่หลับ ลุกมานั่งแต่งฟิก ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...เจริญละอีฟ)